octobre 2026

چهل و شش کشور جهان با ارائۀ بیانیه‌ای مشترک به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، ادامه اعدام‌ها و افزایش موارد صدور و اجرای این مجازات در ایران را محکوم کردند. مای ساتو، گزارشگر ویژۀ سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر ایران، ضمن استقبال از این بیانیۀ مشترک، گفت: «نیاز به تعلیق اجرای احکام اعدام، تا زمان توقف کامل آنها، هیچوقت مثل حالا حیاتی نبوده است». بیش از دو ماه پیش هم، کمیتۀ مستقل حقیقت‌یاب سازمان ملل متحد به مدیریت سارا حسین، از مسئولان ایران خواسته بود که بلافاصله همۀ اعدام‌ها، از جمله اعدام بازداشتی‌های اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ را متوقف کرده و روندی را برای حرکت به‌سوی توقف کامل اجرای حکم اعدام، آغاز کند. این اعتراضات و خواسته‌های بین‌المللی در حالی تکرار می‌شوند که طی ۹ ماه گذشته، جمهوری اسلامی دست‌کم ۵۹۰ تن، از جمله ۲۲ زن را اعدام کرده است.

کلمات می‌توانند دیوار بکشند؛ می‌توانند انسانی را تحقیر کنند، گروهی را بی‌ارزش جلوه دهند و دیگری را از دایره «ما» بیرون برانند. وقتی انسان‌ها را با یک برچسب منفی خلاصه می‌کنیم، دیگر فردی با شخصیت، تجربه، دلایل و احساسات متفاوت نمی‌بینیم؛ بلکه با تصویری ساده‌شده و تحقیرآمیز از او روبه‌رو می‌شویم. در چنین شرایطی، فاصله میان خشونت کلامی و خشونت رفتاری می‌تواند کوتاه‌تر شود.

سرنوشت آینده روسیه ناروشن است. آنچه روشن است، این است که هیچ کشوری نمی‌تواند با اقتصاد نئولیبرالیستی سرمایه‌داری، سیاست خارجی ضدامپریالیستی پایدار و همیشگی داشته باشد و در برابر امپریالیسم پایدار و استوار سالیان دراز ایستادگی کند. روسیه یا باید راه اقتصادی خود را با ملی‌سازی، برنامه‌ریزی دولتی و عدالت اجتماعی دگرگون کند، یا در تضاد ساختاری خود فرو خواهد پاشید. انتخابات ۲۰۲۶ این تضاد را حل نکرد، بلکه آشکارتر ساخت.

پیش بینی نمی شود کە استعفاهای اعتراضی معلمان بتواند بە چنان حرکتی فراگیر تبدیل شود کە رویکرد دولت نسبت بە معلمان را تغییر دهد. حکومت هم بدش نمی آید کە معلمان مستعفی را کە جز عناصر پیشروتر در درون جنبش معلمان هستند کە هموارە در جستجوی راهکار های موثر برای بهتر شدن حق و حقوق خود و وضعیت آموزش و پرورش بودەاند، بە این بهانە تصفیە کند.

افراد متعلق به پریکاریای بی‌ثبات علاوه بر ناامنی کار و ناامنی درآمد اجتماعی، فاقد هویت مبتنی بر کار نیز هستند. هنگامی که شاغل اند، در مشاغلی بدون چشم انداز پیشرفت حرفه ای کار می‌کنند؛ مشاغلی که فاقد سنتهای "حافظه اجتماعی" و احساس تعلق به یک اجتماع حرفه ای اند؛ اجتماعی که بر شیوه های باثبات، اصول اخلاقی و هنجارهای رفتاری، روابط متقابل و همبستگی برادرانه استوار باشد.

البته نباید قانون کار ۱۳۲۵ را صرفاً «هدیه دولت» تلقی کرد. تصویب آن را باید محصول برهم‌کنش چند عامل دانست: رشد جنبش کارگری، قدرت اتحادیه‌ها، رقابت دولت با حزب توده، فشارهای سیاسی داخلی و فضای بین‌المللی پس از جنگ جهانی دوم.

با سرکوب نیز نمی شود شکم های گرسنە را از اعتصاب و اعتراض باز داشت. دادن پاسخ نە بە جمعیت انبوهی کە از تامین حداقل نیازهای زندگی محروم و درماندە شدەاند، خواە نا خواە تشویق بە شورش و انقلاب علیە حکومت توسط خود سرکردگان حکومت است و در همە جایی کە مردم انقلاب کردەاند خود حکومتها و رهبران احمق شان شرایط آن را فراهم کردەاند

در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته، سالمندی به معنای پایان مشارکت در جامعه نیست، بلکه دوره‌ای است با امنیت نسبی. حقوق بازنشستگی متناسب با هزینه‌های زندگی، بیمه‌های درمانی گسترده، خدمات مراقبتی و حمل‌ونقل و فضاهای شهری مناسب سالمندان، به آنها امکان می‌دهد سال‌های پایانی عمر را با آرامش و عزت بگذرانند. در این جوامع، حمایت از سالمندان یک لطف نیست، بلکه بخشی از قرارداد اجتماعی میان نسل‌هاست: کسی که در جوانی سهم خود را پرداخته، در پیری از حمایت جامعه برخوردار می‌شود.

اهمیت مصدق برای امروز ما در این واقعیت نهفته است که او نماد اتحاد ناگسستنی «استقلال ملی»، «حاکمیت قانون» و «مشارکت دموکراتیک مردم» بود. مصدق اثبات کرد که دموکراسی بدون استقلال و تسلط جامعه بر منابع ثروت خود توخالی است و بازار بدون عدالت و کرامت انسانی به بربریت و انحصار می‌انجامد. افشای بنیان‌های معرفتی مصدق‌ستیزی و پاسخ مستدل به این تحریفات، تلاشی حیاتی برای بازپس‌گیری امید و ترسیم افقی رهایی‌بخش است؛ افقی که در آن نسل جوان و پویای ایران نه سوژه‌هایی رام و مطیع بازار، بلکه شهروندانی آزاد، آگاه و تعیین‌کننده سرنوشت تاریخی سرزمین خویش باشند.