février 2026

مرگ آن همه جوان، صرف‌نظر از هر تفسیر سیاسی، زخمی عمیق بر پیکر جامعه گذاشته است؛ زخمی که نوشدارویی ندارد. امروز می‌توان رد آن ۴۰روز را در چهره شهر دید. شهری که دیگر مثل قبل نفس نمی‌کشد، سرزمینی که می‌داند بخشی از آینده‌اش در خاک سرد آرمیده است و مردمی که هنوز میان اندوه، خشم و امیدی کمرنگ در رفت‌وآمدند. این خاطره حتی اگر سال‌ها بگذرد و صداهایش آهسته‌تر شود، در جان این مرز و بوم باقی خواهد ماند، همچون زخمی که شاید روزی التیام یابد اما جای آن هرگز کاملا محو نمی‌شود.

ما نیز به سهم خود، در حمایت از این فراخوان و با گرامی داشت یاد و نام جان باختگان اعتراض های اخیر در روزهای سه شنبه و چهار شنبه ۱۷ و ۱۸ فوریه، در میدان های اصلی شهر های مختلف جهان گرد هم می آییم و هم صدا و در حمایت از فراخوان دانشجویان و همه ی کسانی که به این اعتصاب پیوستند، صدای مردم ایران خواهیم شد.

زن، زندگی، آزادی
زندانی سیاسی آزاد باید گردد
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

مطالب این شمارە:
از وعدە رفاە و آزادی تا فقر و کشتار - صادق کار
منشاء های تاریخی فقر در کشورهای در حال توسعه بخش هفتم - فصلی از کتاب راهنمای آکسفورد در بارۀ فقر و جامعه - سامبیت بهاتچاریا
پیرامون محروم کردن کارگران ساختمانی از بیمە و تامین اجتماعی - صادق
انحطاط اخلاقی در نبود اقتصاد و آزادی؟ - رسول بداقی
مبارزات صنفی، کارگری دیروز، امروز و چشم انداز - بهروز فدایی
و...

بطور خلاصه می‌توان تأیید کرد که تغییرات اقلیمی تاثیرات مستقیم بر روی مرگ درختان، خشکسالی، آتش سوزی، از بین رفتن تنوع زیستی، اختلال در توانایی درختان برای ذخیره کردن کربن و تنظیم چرخه اب، گرم شدن کره زمین و تغییر در ترکیب گونه های گیاهی دارند.

سلطنت‌طلبی، با تمام هیاهوی رسانه‌ایش، یکی از موانع جدی وحدت، آگاهی و پیشروی جنبش اعتراضی مردم ایران است. جنبشی که بهای آزادی را با خون داده، نیازی به بازتولید گذشته ندارد. آیندهٔ آزاد ایران نه در کاخ، نه در حوزه های دینی، و نه در اتاق‌های جنگ قدرت‌های خارجی، بلکه در خیابان‌ها، اعتصابات و مقاومت جمعی مردم رقم خواهد خورد.

سازمان برعکس، شاید پرهیجان نباشد و از جذابیت فوری شعار برخوردار نباشد، اما تنها مسیر تبدیل خواست و باور جمعی به قدرت عملی و نیروی تغییر در ساختارهای متمرکز استبدادی است؛ سازمان بدنی است برای ایده، شبکه‌ای است که از افراد پراکنده «ما» می‌سازد، تجربه انباشته می‌کند، اختلافات را مدیریت می‌نماید و ظرفیت مقاومت و تداوم را فراهم می‌آورد.

از تمامی همکاران فرهنگی دعوت می‌شود روز چهارشنبه ۲۹ بهمن‌ماه، به نشانه سوگ و اعتراض، با اعتصاب، از حضور در کلاس‌های درس (مدرسه و اداره) خودداری کنند، از والدین محترم و آگاه دانش‌آموزان درخواست داریم تا برای حفظ امنیت فرزندان‌شان و به نشانه همبستگی با خانواده‌های داغدار، در این روز از فرستادن فرزندان خود به مدرسه خودداری نمایند، همچنین از عموم فرهنگیان و مردم شریف دعوت می‌شود تا در صورت امکان، در مراسم چهلم این عزیزان و کودکان جان‌باخته شرکت کرده و مرهمی بر داغ خانواده‌ها باشند

تجربه یک قرن اخیر نشان می‌دهد هر زمان زنان ایران در صحنه بوده‌اند، افق دموکراسی گسترده‌تر شده است. آنان نه فقط قربانیان تبعیض، بلکه معماران آزادی‌اند .تغییر دموکراتیک در ایران بدون رهبری زنان ممکن نیست؛ زیرا مسئله زنان، قلب تپنده نبرد میان استبداد و آزادی است. بدون آزادی زنان، آزادی هیچ‌کس پایدار نخواهد ماند

در نهایت، ستیز با پنجاه‌وهفتی‌ها تلاشی برای قطع پیوند جامعه با تجربه تاریخی خویش است. خطای اصلی پنجاه‌وهفت نه صرفاً یک اشتباه نسلی، بلکه ناتوانی در مهار تمرکز قدرت و نهادسازی بود؛ و همین کاستی، به شکلی دیگر، دوباره بازتولید شده است. محروم کردن نسل جوان از فهم پیچیدگی آن تجربه، جامعه را از امکان یادگیری تاریخی محروم می‌کند.

حزب چپ ایران ضمن گرامید‌اشت یاد جان‌ باختگان و تأکید بر ضرورت آزادی فوری و بی ‌قیدوشرط زندانیان سیاسی، دست زدن به اعتصاب عمومی در روزهای سه‌ شنبه و چهارشنبه ۲۸ و ۲۹ بهمن‌ماه را وظیفه عمومی و یکی از راه های مؤثر بیان اعتراض می‌داند. ما از همه هم‌ میهنان می‌ خواهیم در این اعتصاب عمومی به ‌طور وسیع مشارکت کنند و با تعطیل کردن محل کار و فعالیت‌های روزمره، صدای اعتراض خود را به گوش سران رژیم جنایتکار و مردم آزاده جهان برسانند.