جمعی از فدائیان خلق ایران (داخل کشور)

مرگ بکتاش آبتین، مرگی معمول در اثر ابتلاء به بیماری نبود و کانون نویسندگان ایران بدرستی اعلام نمود که: «حاکمیت آزادی‌ستیز، بکتاش آبتین را به قتل رساند!» مرگ بکتاش آبتین در واقع امتداد قتل‌های سیاسی زنجیره‌ای است با استفاده‌ی عامدانه از سلاح کرونا. اینکه با علم به آلوده بودن محیط زندان به ویروس کرونا، زندانی را به بودن در آن فضا مجبور نمایند و از دسترسی به درمان و استفاده از خدمات پزشکی خارج از زندان محروم سازند، هیچ نام دیگری جز ترور بیولوژیکی و استفاده از سلاح بیولوژیک در حذف منتقدان و مخالفان توسط حکومت اسلامی ندارد؛ اقدامی که ناقض الزامات کنوانسیون منع استفاده از سلاح‌های بیولوژیک و قابل پیگیرد در مجامع بین‌المللی است.

در چنین شرایطی تبیین شفاف و واقعگرایانه برنامه عملیاتی، حضور در کنار مردم، مشارکت عملی در سازماندهی مبارزات صنفی و طبقاتی کارگران و زحمتکشان، حمایت و مشارکت در خیزش‌های اجتماعی و مبارزات دمکراتیک اقشار مختلف مردم به وظیفه عاجل نیروهای چــپ از جمله حزب شما تبدیل شده است. این امر میسر نخواهد بود مگر آن که حزب چپ ایران(فدائیان خلق) به عنوان بخشی از نیروی چپ که در این مدت کوتاه توانسته است جایگاه در خور توجهی در بین نیروهای چپ و ترقیخواه کشور کسب کند، مواضع خود را به شکل شفاف و به دور از هر گونه کلی‌گویی به اطلاع مردم ایران و دوستداران حزب برساند.

شرکت در انتخاباتی که حتی مصلحت افراد به نامزد شدن را «ولی فقیه» تشخیص می‌دهد نه تنها گشایشی را در سپهر سیاسی کشور نخواهد داشت، بلکه عاملی برای ممانعت از رشد و گسترش حرکات اعتراضی جاری در کشور، جلوگیری از خیابانی شدن مبارزات و تخریب فرایند سازمان یافتگی و تشکل‌یابی کارگران، زحمتکشان و دیگر اقشار جامعه می‌باشد. شرکت در انتخابات و تشویق مردم به حضور در پای صندوقهای رای در چارچوب مبانی نظام ولایت‌فقیهی یاری‌رساندن به این نظام در تحقق اهداف ضدمردمی و ضربه زدن به دستاوردهای سالهای اخیر کارگران و زحمتکشان شهری و روستایی کشور است.

سرکوب خواستهای صنفی و سیاسی کارگران و دیگر زحمتکشان جامعه و انسداد سیاسی همراه با سرکوب و خفقان و نبود آلترناتیو قابل اتکاء در پیش روی جامعه، فضا را برای دغل‌بازان و شیادان سیاسی نیز فراهم ساخته است تا به روشهای مختلف در اراده مبارزاتی کارگران و زحمتکشان و دیگر اقشار جامعه استبداد زده ایران خلل وارد سازند. آنان با پاشیدن بذر امید واهی و تشدید توهم امکانپذیری اصلاح و تغییر در حاکمیت، مبارزات خیابانی و مستمر کارگران و زحمتکشان و دیگر اقشار جامعه را بر علیه کلیت نظام سرمایه‌داری و استبداد دینی حاکم مورد تشکیک و سوال قرار می‌دهند.