دوشنبه ۰۵ مهر ۱۴۰۰ - ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۱

پوبلت، جواَن

سال 2014 که فرارسید کارگرانی که وسیله دولت فدرال مصاحبه می شدند اکثرا گفتند ترجیح میدهند حداقل دستمزدها بالا نرود اگر تضمینی برای وجود کار نباشد. احتمال تعطیل کامل استارکیست و مرغ دریایی همه کارگران را از ادامه امکان زندگی حداقلی نیز نگران کرده بود. واقعیت احتمال تعطیلی کارگاه ها و یا کاهش ساعات کار، و از همه مهمتر انتقال کارگاه ها به خارج از ساموای آمریکا، جایی که کارگران ارزان باشند، باعث شد که کارگران قرارداد موجود را امضا کنند - سناریوی همیشگی تهدید اقتصادی که سرمایه داری در تمام تاریخ از آن استفاده کرده است.

بطور متوسط با صد نفر در خط تولید می توان سیصد تا ششصد قوطی تون در هر دقیقه تولید کرد. این خط می تواند در مجموع 540 هزار قوطی یا شش کانتینر در روز برای صدور آماده کند. در سال 2005 که اوج صادرات از جزایر ساموا بود 446 میلیون دلار در آمد از صادرات ماهی تون حاصل شده بود، رقمی معادل 98 درصد کل تولیدات صادراتی از ساموای آمریکا. در حالی که از سال 2007 با افزایش حداقل دستمزد ها در ساموا سهم تولید ماهی صادراتی ساموا در جهان کاهش یافته است، اما وابستگی اقتصاد ساموا به تولیدات محصولات دریایی ادامه دارد.

ساکنان ساموای آمریکا درباره حداقل دستمزد ها به طور وضوح نظرات چندگونه دارند. علیرغم این موضعگیری آنها بیش از هرچیز از مداخله دولت و مسئولین دولت فدرال در سرنوشت خود معترض اند و از این که نظرات و مسائل محلی در تصمیم گیری های فدرال نقشی ندارد، شاکی بودند.

پس از آن که روزنامه محلی اخبار ساموا مقاله ای در باره افزایش حداقل دستمزد ها منتشر کرد، در شبکه های اجتماعی مناظره داغی بین مردم در گرفت. ایدۀ استاندارد های غربی بر ساکنین ساموا و منطقه پاسیفیک باعث بحث های هیجان انگیزی در میان مردم شد و نظرات متضادی را به سطح جامعه آورد. در ماه مه 2015، بیش از پنجاه مطلب در باره این موضوع در روزنامه ها درج شده بود. اکثریت مردم براین باور بودند که کمپانی های تولید کنسرو ماهی تون مردم را عملا استثمار می کنند و دستمزد ها عادلانه نیست.

رهبران کنونی صنایع تولید کنسرو تون دائما از صدمات افزایش مجدد کف دستمزدها به عنوان دلیل اصلی برای لزوم خروج این صنعت از ساموا سخن می گویند. در ماه مه 2015 هر دو کمپانی فعال در ساموا یعنی استارکیست و سه کشتی به همراه اتاق بازرگانی ساموا مخالفت خود را با افزایش دستمزد ها اعلام کردند. مدیرعامل سه کشتی گفت: "ما تابحال سرمایه گذاری های بزرگی در صنعت در ساموا کرده ایم و افزایش دستمزد ها برای ما غیرقابل تحمل است.

در یک کمیته سنا برای بررسی حق کار و تأمین اجتماعی در همان سال ویلیام مور مدیر اجرائی کمپانی تولیدات غذای دریایی فن کمپ شهادت داد که دستمزد یک دلار در ساعت برای کارگران این شرکت در ساموا که در صورت تصویب قانون الزامی خواهد شد، غیرمنطقی و غیرضرور است و بی شک تاثیر خانمان برانداز بر ساختار اقتصادی و اجتماعی جزایر ساموا خواهد داشت. فن کمپ بر این باور نیست که ساکنین ساموای آمریکا باید به اندازه شهروندان آمریکایی مستقر در ایالات پنجاه گانه دستمزد دریافت کنند.

در واقع تحقیق بارنت و کاونا نشان می دهد که تا سال 1991 بیش از نیمی از صادرات و واردات ماهی تون ناشی از نقل و انتقالات درونی یک کمپانی از این مجموعه بود. اما چنان که صنعت تولید ماهی در ساموا نشان می دهد تولید تحت نظارت دولت ایالات متحده لزوماً به معنی دستمزد عادلانه برای شهروندان آمریکایی نیست. مقررات در محدوده های زیر کنترل دولت فدرال اما آنقدر سوراخ دارد که دست های صاحبان سرمایه را برای منافع سیاسی و اقتصادی هرچه گسترده تر آنها باز می گذارد.

از همان آغاز استقرار صنایع مربوط به ماهی تون دولت ساموای آمریکا (ASG) به عنوان واسطه بین سرمایه گذاران این صنعت و مسئولان فدرال در واشنگتن برای دریافت تخفیف های مالیاتی و لغو تعرفه های بازرگانی کار کرده است، تا بلکه بتواند کارخانجات مربوطه را در این جزایر حفظ کند. برای این منظور این صنایع از پرداخت مالیات های محلی هم معافیت می گیرند که مجموعا تا 44% از درآمد این شرکت ها را افزایش می دهد.

دولت فدرال ایالات متحده صنعت تولید تون را برای توسعه اقتصادی ساموای آمریکا در سال های رکود اقتصادی بعد از جنگ دوم با استاندارد های ویژه کارگری، تخفیف های مالیاتی، و مشوق های تخفیف در هزینه ترابری و بیمه پیش می برد. به روایت جان کاونا و رابرت بارنت، کشورهای فقیر، با کارگران غیرمتشکل بهترین جذب کننده برای توسعه مناطق صنعتی و سرمایه گذاری وسیله کمپانی های فراملیتی هستند، بدون توجه به پرچمی که بر سردرشان می افرازند.

در زندگی تحت سلطه آمریکا ساکنین مستعمرات نوعی "موجود منفعل" و نه عضو تمام حقوق ایالات متحده هستند - با تمام حقوق و مزایای شهروندی که دیگر اتباع آمریکا از آنها بهره مند هستند. نیاز مالی کمپانی های ماهیگیری و تولیدات دریایی همواره در طول تاریخ بر منافع کارگران و شرایط زندگی مردم این جزایر ارجحیت داشته است