مادران، ستون‌های اصلی اخلاق، انسانیت و امید در جامعه‌اند. آن‌ها نه فقط جان بخشیده‌اند، بلکه روح بخشیده‌اند؛ نه فقط فرزند پرورده‌اند، بلکه انسان پرورده‌اند. نقششان فراتر از چهار دیواری خانه است. در دل طوفان‌های تاریخ، زنان این سرزمین با آگاهی و شجاعت خود، مفهوم مادری را به یک رسالت اجتماعی بزرگ بدل کرده‌اند؛ رسالتی که در آن، تربیت فرزند با مبارزه برای آزادی، برابری، عدالت و کرامت انسانی گره خورده است. جامعه‌ای که به سوی آینده‌ای روشن و مدرن قدم برمی‌دارد، بیش از هر کس، مدیون اشک‌های شبانه‌ی این زنان، فداکاری‌های خاموش‌شان و قلبی است که هرگز تسلیم نشد.

با گذشت هشتاد و یک سال، جهانیان همچنان شاهد جنگ و ویرانی، و تلفات انسانی است، تازه ترین آن را در کشور خودمان ایران شاهد هستیم. آرزو و هدف میلیون‌ها انسان که جان در راه رهایی بشر از یوغ فاشیزم و میلیتاریسم بر طبق اخلاص نهادند، "آسمانی باز و آقتابی زر و باغهای گل" بود در سراسر گیتی! برای تحقق این آرزوی پاک اراده و همبستگی تمامی جهان صلح دوست باید دست در دست یکدیگر، با اقدام مشترک گام بردارند!

تورم، گرانی، بیکاری، فضای امنیتی، دستگیری‌ها و اعدام‌ها، روح و روان مردم ایران را فرسوده کرده است. جنگ آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی و فضای سیاسی، اقتصادی و اجتماعیِ حاصل از آن، بسان دو سنگ آسیاب، زندگی و آسایش مردم را تحت شدیدترین فشارها قرار داده است. تخریب بسیاری از ساختارها و کارخانه‌ها در اثر بمباران‌ها و قطعی اینترنت از سوی حکومت، باعث بیکاری گسترده شده است. این شرایط، آینده‌ای تیره و تار به‌ویژه برای نسل جوان ترسیم می‌کند.

۹ مه ۱۹۴۵، روزی است که فاشیسم در اروپا شکست خورد. برلین واژگون شد، پرچم سرخ بر فراز رایشستاگ به اهتزاز درآمد و میلیون‌ها تن در خیابان‌های پاریس، لندن و مسکو نفس به آسودگی کشیدند. جنگی که جهان را به کام آتش کشیده بود، پایان یافت. ده‌ها میلیون کشته، شهرهای خاکستر شده، و اردوگاه‌هایی که ترس را به واژه «آشویتس» دوختند – همه برای این بود که سایه تاریک نازیسم برای همیشه از جهان به دور شود.

نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل که اکنون در زندان زنجان به‌سر می‌برد، به‌دلیل مشکلات جدی قلبی و زیر فشار افکار عمومی در ایران و جهان، به بیمارستان منتقل شد. پزشک قانونی و دادستانی با اعزام او به تهران برای مراجعه به پزشک معالجش موافقت کرده‌اند، اما وزارت اطلاعات مانع اجرای این تصمیم شده است. همگامی خواهان آزادی نرگس محمدی و تمامی زندانیان سیاسی و پایان‌دادن به اعدام‌هاست.

در مقابلِ چپ ارتجاعی — که با محکوم کردن صرفِ تجاوز نظامی آمریکا/اسرائیل، در عمل در کنار رژیم واپس‌گرای جمهوری اسلامی قرار گرفت — چپ پیشرو ایران، همراه با بسیاری از نیروهای چپ پیشرو در کشورهای مختلف، هم جمهوری اسلامی را به‌دلیل سیاست‌های ماجراجویانه و توسعه‌طلبانه‌اش و نیز سیاست‌های ضد مردمی و سرکوب سیاسی و فرهنگی محکوم کرده‌اند، و هم به‌طور قاطع تجاوز امپریالیستی و صهیونیستی را محکوم می‌کنند. نمونه‌ای از این رویکرد، نامه‌ای سرگشاده است که توسط بیش از یکصد چهره برجسته چپ‌گرا از سراسر جهان امضا شد، در پی نامه‌ای که پیش‌تر ه امضای بیش از سیصد تن از دانشگاهیان، وکلا، روزنامه‌نگاران و هنرمندان ایرانی رسیده بود.

تداوم جنگ برای ایران خصوصا برای کارگران و زحمتکشان و عموم مردم ایران چنانکە تا کنون هر دو جنگ اخیر بە وضوح اثبات کردەاند علاوە بر کشتە شدن مردم و ویرانی زیرساختها، حکم تشدید بیکاری، فقر، گرانی و تورم، رکوداقتصادی، بی حقوقی. سرکوب و اختناق را دارد. بهمین دلایل مردم بویژە طبقە کارگر و مزد و بگیر و همە ی زحمتکشان و تهی دستانی کە بیشترین فشارهای جنگ روی دوش آنها سنگینی می کند، لازم و ضروری است کە از تداوم مذاکرات برای پایان جنگ و رسیدن بە صلح بە جد حمایت کنند.

سازمان برنامه قدیم هند تا سال 12 – 2011 آمارهای فقر را برای سالهای مختلف منتشر می‌کرد. در سال 2013، با استفاده از خط فقر تندولکار، اعلام شد که 9/21 درصد از جمعیت، یعنی حدود 270 میلیون نفر، در فقر زندگی می‌کنند. از آن زمان تا کنون، دیگر به روزرسانی رسمی درباره اندازه گیری فقر در هند منتشر نشده است.

بر اساس آخرین اعلام رئیس سازمان بهزیستی کشور، جمعیت کل زنان سرپرست خانوار در ایران ۶.۵ میلیون نفر است که از این تعداد، حدود ۳۰۰ هزار نفر تحت پوشش مستقیم سازمان بهزیستی قرار دارند و خدمات دریافت می‌کنند. نکته قابل توجه این است که سالانه حدود ۲۰ درصد به تعداد بانوان سرپرست خانوار تحت پوشش اضافه می‌شود و همچنین ماهانه حدود هزار نفر متقاضی جدید به این جمعیت افزوده می‌شوند که نشان‌دهنده رشد سریع این پدیده اجتماعی است

این وضعیت فاجعە بار نتیجە تبانی و زدوبند مقامات فاسد حکومتی با سرمایە داران رانتخوار ، از بین بردن قوانین حمایتی، چپاول منابع درآمدی تامین اجتماعی، سرکوب تشکلهای مستقل کارگری و استقرار مناسبات استبدادی بردە دارانە در دوران مدرن توسط حکومتی است کە با ادعای برقراری عدالت و آزادی و محرومیت زدایی از محرومان بە قدرت رسید و با غارت منابع و درآمدهای کشور سە چهارم مردم کشور و بیشتر از همە محرومترین ها را محتاج نان شب شان کرد.