مدتهاست کە اعتراض بخش زیادی از ما ایرانیها در دادن بیانیە های اعتراضی تسکین دهندە اما کم اثر خلاصە شدە. ظاهرا راضی هستیم کە داریم بە نظر خودمان کار مفیدی انجام می دهیم. مفید هم هست اما در حاکمیت استبدادی بازدارندە نیست. آیا براستی امکان اعتراض موثرتر و بازدارندە وجود ندارد؟ چرا حتمی با وجود رژیم دیکتاتوری هم خیلی اوقات اعتراضهای موثرتری شدە و می شود کرد.

در این میان کارگر هم بخشی از دستمزد اش را از دست دادە و هم ارزش دستمزدش در اثر سقوط ارزش پول کاهش یافتە و هم قیمت کالاهایی کە مصرف می کند بالا رفتە است، با این اوصاف خودتان فکر کنید در این وانفسا چە بلایی سر کارگر و کارمند و خانوادە هایشان می آید. متاسفانە روزهای بە مراتب سختری پیش رو داریم و اگر جنگ از سر گرفتە شود معلوم نیست مردم بتوانند نان خالی شان را هم با درآمدهایی کە روز بە روز آب می روند و هزینەهایی کە دم بە دم بیشتر می شوند، تامین کنند.

ما از نهادهای بین‌المللی و کمیساریای پناهندگان سازمان ملل و دیگر نهادهای بین‌المللی در این عرصه می‌خواهیم که از حقوق انسانی پناهدگان و آوارگان افغانستانی،‌ در مقابل تعرض جمهوری اسلامی دفاع کنند. ما از همه نیروهای انسان دوست، آزادیخواە، و مدافع حقوق بشر می‌خواهیم نسبت بە رفتار شرم‌آور و غیر انسانی جمهوری اسلامی اعتراض کرده و بە هر شکلی کە می‌توانند از آن‌ها در مقابل این ستمگری‌ها دفاع کنند و نگذارند جمهوری اسلامی با توسل به اتهاماتی از قبیل جاسوسی و غیره، آنان را از کشور اخراج نماید.

مرگ سیاسی شاهزاده و شکست راهبرد سرنگونی از طریق حمله نظامی، ذهن جامعه را از سلطنت رضا پهلوی بعنوان آلترناتیو بمرور پاک می کند. بدیهی است که با وجود این ملاحظه، هرگز نبایست فراموش کرد با افرادی که از سر بیچارگی و ناآگاهی به این شاهزاده دخیل بسته اند،  بیش از هر زمانی گفتگو کرد. توهمات آن ها می توانند قابل درک باشند. بر عکس، زین پس، هر گونه توهم پراکنی توسط مدعیان دموکراسی خواهی، نسبت به سلطنت،  نه تنها تداوم اغتشاش آفرینی در دموکراسی خواهی است، بلکه سبب خسارات جبران ناپذیرسیاسی دیگر  می شود و می تواند خواسته یا نا خواسته به همدستی با عوامل یک دولت خارجی منجر شود.

بدانیم که تاریخ در مورد برخورد ستمگرانه‌ی جمهوری اسلامی با افغان‌های مهاجر به ایران که در حال حاضر ستمگرانه‌تر از هر وقت دیگر جریان دارد، قضاوت تندی خواهد کرد. این داوری اما فقط هم یقه‌ی آمران و عاملان قدرت حاکم را نخواهد گرفت، بلکه متوجه آن بخش از ملت هم خواهد شد که حامی این تبهکاری دولت شدند. روشنگری در این زمینه و راه اندازی جنبش مدنی در مقابله با این سیاست حکومتی، و بیداری مردمان فریب خورده در این رابطه، وظیفه‌ای تاخیرناپذیر است.
ب

با اندوهی ژرف، درگذشت این انسان شریف، فداکار و آرمان خواه را به خانواده های سوگوار برومند و پهلوان، به‌ویژه دخترش "آیه" و پسرانش، " آرش" و " امید" تسلیت می‌گوییم. ما را همدرد خود بدانید

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، به‌عنوان بخشی از طبقه‌ی کارگر ایران و جهان، مهاجران، پناه‌جویان و پناهندگان را بخشی جدایی‌ناپذیر از جامعه‌ی انسانی و کارگری هر کشور می‌داند. ضروری‌ست که تمامی تشکل‌های کارگری و مدنی به این موضع روشن و مشترک بین‌المللی پایبند بمانند و تحت هیچ شرایطی تحت تأثیر فضای متعفن مهاجرستیزی و نژادپرستی قرار نگیرند. حمله به مهاجران، تضعیف همبستگی اجتماعی و طبقاتی است و در خدمت منافع حاکمیت‌ها و نظام سرمایه‌داری‌ست. نژادپرستی و مقصرنمایی مهاجران محکوم است و به همبستگی بین‌المللی، که کارگران ایران، منطقه و جهان به‌شدت به آن نیاز دارند...

ظلمی که این روزها بر افغانستانی‌ها و اقلیت‌‌های بی‌صدای دیگر روا داشته می‌شود، بیش از هر چیز نابودگر ارزش‌های مورد اتکای ما یعنی انسان‌دوستی، عدالت‌خواهی و آزادی است. بیایید نسبت به عادی‌سازی این ظلم بی‌تفاوت نباشیم و رنج زندگی را بر انسانی‌هایی که ایران را وطن خود می‌دانند، افزون نکنیم

سندیکای کارگران شرکت واحد، ضمن تبریک آزادی این فعال کارگری مقاوم، بار دیگر تأکید می‌کند که بازداشت و زندان علیه فعالان کارگری، نه تنها نقض صریح حقوق انسانی و شهروندی آنان است، بلکه نشان‌دهنده‌ی تداوم رویکرد سرکوب‌گرانه‌ای‌ست که باید پایان یابد.

ایرانیان نمی‌خواهند که اسرائیل، ایالات متحده یا هر قدرت خارجی دیگری برای «آزاد کردن‌شان» بیایند. آن‌ها این نمایش را در افغانستان، عراق و لیبی تماشا کرده‌اند و می‌دانند پایانش چگونه است. چگونه می‌توانند به نیروی «آزادی‌بخشی» اعتماد کنند که دادگاه بین‌المللی کیفری فرمانده‌اش را به جنایات جنگی متهم کرده است؟ مردم شهر من اکنون از نزدیک شاهد بوده‌اند که این نوع «آزادی‌بخشی» واقعاً چه به ارمغان می‌آورد: از‌دست‌رفتن جان‌ها، آسیب‌های روانی، آوارگی، و نابودی