روز چهارشنبە ٢٧ خرداد پس از قطعی شدن توافق بر سر تفاهمنامە ٦٠ روزە و فروکش کردن مخالفت جریان مخالف مذاکرە و تفاهمنامە، قالی باف رئیس مجلس، رئیس هئیت مذاکرە کنند، و نمایندە و مسئول ویژە و صاحب اختیار حکومت در مناسبات با چین، در نشستی کە با روسای اتاق بازرگانی برگزار کرد، پس از ایراد سخنانی در مورد اهمیت برقراری مناسبات ویژە با چین و حضور در بلوکی کە چین در راس آن قرار دارد، گفت: " امروز باید سنگر را از بچه‌های پای لانچر تحویل بگیریم، بایستیم و این مردم را از زیر فشار اقتصادی دربیاوریم. بایستیم زندگی مردم را بسازیم"

تصور نمی کنم کسی با این گذارە قالیباف مخالف باشد، با این همە باید دید منظور او از "مردم" چە کسانی هستند؟ رهبران و دولتمردان جمهوری اسلامی در ادبیات و سخنرانی هایشان کم از "مردم" نام نبردە و وعدە هم بە مردم کم ندادەاند، اما در عمل خلاف همە ی وعدەها و حتی قوانین خودشان عمل کردە و نشان دادەاند کە مقصودشان از مردم اقلیت ثروتمند جامعە و فربە کردن مداوم آنها بە قیمت نحیف کردن اکثریت جاممعە بودە است. 

آمار و ارقام های رسمی خود بە قدر کافی و همچنین این گفتە خود قالیباف  کە می گوید" ...و این مردم را از زیر فشار اقتصادی دربیاوریم. بایستیم زندگی مردم را بسازیم" نماینگر برداشت آنها از مردم است. 

دست بر قضا سلف قالیباف نیز مانند ایشان در آغاز کار خود ابتدا بە دست بوس رهبران اتاق بازرگانی رفتەاند و از رهنمودهای آنها بهرە گرفتەاند کە وضع مردم دچار فلاکت امروزی شدە است. 

رسم است کە روسای جمهور و مقامات مسول و ارشد حکومت در آغاز مسئولیت شان بە حضور روسای اتاق بازرگانی شرفیاب شوند تا هم حمایت خود را از آنان بە عرض برسانند و هم خیال آنان را از این بابت کە حکومت همچنان منافع آنها را در راس سیاستهای خود قرار خواهد داد  بە آنان ابلاغ کنند.

در زمان ریاست جمهوری روحانی عوامل اتاق بازرگانی در دولت حتی تا سطح ریاست دفتر رئیس جمهور نفوذ داشتند.در مجلس، دستگاە قضایی، بیت رهبری، دیوان عدالت اداری و نهادهای امنیتی نیز همفکران اتاق بازرگانی از چنان نفوذی برخوردار بودند کە قانونی و اقدامی بدون رضایت آنها نە تصویب می شد و نە اجرا. 

ابراهیم رئیسی نیز کە ادعای عدالتخواهی داشت کارزار انتخاباتی خود را با رفتن بە خدمت روسای اتاق بازرگانی آغاز کرد و انصافا مجری وفادار در جهت پیشبرد منافع روسای تجار و سرمایە داران بزرگ کشور و هم او بود کە روند سیاست شوک درمانی و واگذار کردن موسسات عمومی را با همان رویە دولت روحانی کە قبل از رسیدن بە قدرت ظاهرا مخالف آن بود(نمونە هفت تپە) شتاب بخشید. 

دولت پزشکیان اما در پیشبرد سیاست های شوک درمانی، تعرض بە حقوق نیروی کار، سرکوب و سرسپردگی بە اتاق جادویی بازرگانان گوی سبقت را از دو رئیس جمهور پیشین ربود.

هر چە این سە رئیس جمهور کردند و بدون اذن و فرمان خود خامنەای محال بود عملی شوند، علیە منافع و حقوق اکثریت مردم خصوصا طبقە کارگر  بود . 

جناب قالیباف نیز کە قدرت بە مراتب بیشتری را از آن خود کردە است، آغاز کار خود در مقام مسئول ویژە ایران با چین را عینا با همان شیوە و سبک سلف خود شروع کردە و دست نیاز بە سوی اتاق بازرگانی دراز کردە است. بنا بر این اشارە قالیباف بە رهایی مردمی کە بواسطە سیاستهای امثال قالیبافها و اتاق بازرگانی تحت فشار اقتصادی قرار گرفتەاند تا آنجا کە بە رفاە اکثریت مردم می شود را لزوما نمی شود بە نشانە هیچ تغییر و تحول اقتصادی و سیاسی  بە نفع اکثریت مردم بە حساب آورد.

در جمهوری اسلامی اساسا هیچ صاحب مقام حکومتی را نمی توان نشان داد کە در هنگام داشتن سئولیت دولتی جز خدمت بە ثروتمندان و ستم بر زحمتکشان و افزایش فقر و محرومیت کاری کردە باشد. وجود دەها میلیون جمعیت زیر خط فقر نتیجە عملکرد سیستم حاکم و مسئولین آن است. 

 طبق توافق اولیە تحریم های نفتی و محاصرە دریایی ایران بعد از امضای تفاهمنامە توسط مسعود پزشکیان و دونالد ترامپ دستکم برای دو ماە آیندە لغو شدە است و مقداری از ذخایر ارزی کشور یا آزاد شدە و یا قرار است آزاد شوند. در طول هر دوجنگ کسانی کە بیشترین فشار و هزینە جنگ را متحمل شدەاند، مردم محروم و ندارهستند. 

سرمایە داران و تجار بزرگ اما نە تنها اکثرا هزینە چندانی متحمل نشدەاند، بلکە با گران کردن تولیدات و کالاهای خود سود مضاعفی نیز بە دست آوردەاند و ثروتمندتر شدەاند. حالا هم اگر قرار باشد کە امتیازات پس از جنگ بین آنها تقسیم شود نە منصفانە است و نە کمکی بە آنهایی می شود کە هم قبل از جنگ و هم هنگام جنگ فقیرتر و ندارتر شدەاند. بهمین جهت کسانی کە باید بعد از جنگ در اولویت رسیدگی و فقر زدایی قرار بگیرند، کارگران و کارکنان و تهی دستان شهری و روستایی هستند کە از همە لحاظ بویژە از لحاظ معیشتی در سخت ترین وضعیت بسر می برند. بازگرداندان کارگران و کارمندانی کە بە دلیل جنگ از کار اخراج شدەاند بە سر کارهایشان، پرداخت حقوق بیکاری  تا  هنگام تامین کار، پرداخت کامل دستمزدهای پرداخت نشدە و مزایای جانبی  پرداخت حق بیمەهای معوق، توقف کامل روند بی حقوق سازی کارگران و کارمندان، رفع منع فعالیت های آزاد سندیکایی، آزادی معلمان، کارگران و زندانیان سیاسی، برقراری یارانە کالاهای اساسی، لغو احکام اعدام، برداشتن سانسور، بازسازی خانە های مسکونی آسیب دیدە در جنگ و توقف خصوصی سازی بخش های آموزش و درمان و برچیدن بساط شرکتهای دلال نیروی کار اولین اقدامات بهم پیوستەای هستند کە می بایست برای تحقق آنچە قالیباف مدعی آن شدە انجام بگیرد.تبعا انجام این اقدامات نیازمند برنامە مدون است و بعد از تدوین برنامە و ارائە آن بە جامعە است کە معلوم می شود در سمتگیری حکومت آیا قرار است تحولی بسود اکثریت مردم بوجود بیاید، یا درب روی همان پاشنە گذشەاش قرار است بچرخد. بهر حال آنچە روشن است اکثریت مردم دیگر حاضر نیستند در هیچ زمینەای مانند گذشتە زندگی کنند