روز مادر، روزی است که قلب‌ها در سکوت و با عمقی بی‌پایان، به یاد زنانی می‌افتند که با وجود تمام رنج‌ها، هنوز هم بزرگ‌ترین معجزه‌ی زندگی را آفریده‌اند: عشق بی‌قیدوشرط، صبوری بی‌پایان و ایستادگی‌ای که کوه‌ها را به زانو درمی‌آورد.

مادران، ستون‌های اصلی اخلاق، انسانیت و امید در جامعه‌اند. آن‌ها نه فقط جان بخشیده‌اند، بلکه روح بخشیده‌اند؛ نه فقط فرزند پرورده‌اند، بلکه انسان پرورده‌اند. نقششان فراتر از چهار دیواری خانه است. در دل طوفان‌های تاریخ، زنان این سرزمین با آگاهی و شجاعت خود، مفهوم مادری را به یک رسالت اجتماعی بزرگ بدل کرده‌اند؛ رسالتی که در آن، تربیت فرزند با مبارزه برای آزادی، برابری، عدالت و کرامت انسانی گره خورده است. جامعه‌ای که به سوی آینده‌ای روشن و مدرن قدم برمی‌دارد، بیش از هر کس، مدیون اشک‌های شبانه‌ی این زنان، فداکاری‌های خاموش‌شان و قلبی است که هرگز تسلیم نشد.

امروز باید با چشمانی پر از احترام و بغضی فروخورده، از مادران ایستاده یاد کنیم؛ زنانی که فرزندانشان به جرم آزادی‌خواهی، حقیقت‌گویی و مبارزه با استبداد، در بندهای سرد و تاریک زندان به سر می‌برند. مادرانی که هر صبح با یاد فرزند، جان می‌گیرند و هر شب با نگرانی او به خواب می‌روند. آن‌ها پشت دیوارهای زندان، با تپش قلب خود، شعله‌ی امید را در سینه‌ی فرزندانشان زنده نگه داشته‌اند. مادرانی که با یک نگاه، با یک پیام کوتاه، با یک دعای مادرانه، به جوانان این سرزمین می‌گویند: «بمانید، مقاومت کنید، من پشت شماست.»

و چگونه می‌توان از مادران داغدار اما سرافراز سخن نگفت؟ مادرانی که جگرگوشه‌هایشان را در راه آرمان‌های والای انسانی، آزادی و حق‌طلبی از دست داده‌اند. مادرانی که دردشان به اندازه‌ی تمام اقیانوس‌ها عمیق است، اما سرشان همچنان بالاست. آن‌ها غم را به غرور تبدیل کرده‌اند، اشک را به فریاد و فراموشی را به خاطره‌ای جاودان. هر قطره خون ریخته‌شده‌ی فرزندانشان، برایشان شده است مشعلی که راه را به دیگران نشان می‌دهد. آن‌ها اجازه نداده‌اند حتی یک لحظه، غبار فراموشی بر نام و یاد عزیزانشان بنشیند.

و در این میان، مادران خاوران، نمادهایی جاودان از پایداری و عشق مادرانه‌اند. زنانی با جامه و گیسوان سپید، که قریب به چهل سال است در زیر آفتاب سوزان و سرمای استخوان‌سوز، بر مزارهای بی‌نشان ایستاده‌اند. آن‌ها با دستانی لرزان اما قلبی استوار، گل می‌کارند، شمع روشن می‌کنند و دادخواهی را به یک سنت زیبا و مدنی بدل کرده‌اند. از دهه‌ی شصت تا امروز، این مادران شجاع، حافظه‌ی تاریخی یک ملت را در برابر انکار، تحریف و نسیان دولتی، با تمام وجود حراست کرده‌اند. هر قدم‌شان فریادی است، هر اشک‌شان پیامی به تاریخ، و هر حضورشان گواهی بر این حقیقت که مادری، فقط زادن نیست؛ مادری، ماندن، فریاد زدن و هرگز تسلیم نشدن است.

روز مادر بر همه‌ی شما مادرانِ بزرگِ این سرزمین فرخنده باد. بر مادرانی که با رنج خود، راه را برای فردایی روشن‌تر، آزادتر و انسانی‌تر هموار کرده‌اید. شکوه مادری شما، در این ایستادگی باشکوه و در این عشق مقدس به حقیقت و عدالت، معنایی عمیق‌تر و جاودانه‌تر یافته است.

شما نه فقط مادر فرزندتان هستید؛ شما مادر امید، مادر مقاومت و مادر آینده‌ی این ملت هستید.

روزتان مبارک، ای ستارگان همیشه بیدار آسمان ایران. 

مسعود شب افروز

نهم می ۲۰۲۶