در خبرها آمادە بود١٠  کارگر در هنگام بمباران کارخانەای در شهرک صنعتی حیدرآباد سولدوز واقع در نقدە کشتە و تعداد دیگری زخمی شدەاند و خسارات سنگینی بە کارخانە وارد شدە است. 

اشتباە نکنید، در این کارخانە نە  موشک و بمب می ساختند، نە پایگاە بسیج بود و نە موشک از آنجا شلیک می کردند، کارخانە آرد و نشاستە بود کە بدرد ساختن ترقە هم نمی خورد.ولی بە آنجا هم رحم نکردند.

 بمباران کارخانە ها و شهرک های صنعتی دوسە روز بعد از جنگ شروع شد، بهانە همە ی این جنایات جنگی متجاوزان برای بمباران شهرک ها و واحدهای صنعتی این بود کە می خواهند جلوی ساخت موشک را بگیرند. بهمین دلیل هر روز دستکم یک شهرک صنعتی را بمباران می کردند و علاوە بر کشتن و زخمی کردند عدەای از کارگران، کارخانە را نیز تخریب و از کار می انداختند و جان بدربردگان را از نان خوردن می انداختند.

از امریکا و اسرائیل مگر می شد کمکی بە جز این توقع داشت. یک بابای شکم سیری  کە تصور کردە بود مقصود از تجاوز امریکا و اسرائیل نجات ملت است، آە از نهادش درآمدە بود کە چرا این کارگران بعد از بمبارانها برای سرنگون کردن رژیم بە خیابان نمی ریزند!بیچارە درد نکشیدە بود کە درد دیگران را بفهمد. 

چهار کارگر پالیشگاە نفت تهران نیز در بمباران این پالیشگاە توسط تجاوزگران امریکایی و اسرائیلی در دوشنبە شب همین هفتە کشتە شدند. همان کارگرانی کە قبل از جنگ برای حقوق شان اعتصاب می کردند، در این روزها زیر بمبارانهای دشمنان متجاوز کشتە می شوند.

 در گزارش دیگری هم آمدە بود ١٤ معلم در حملە امریکا همراە با ١٦٨ دانش آموز دبستانی در شهر میناب بە قتل رسیدند. در گزارش دیگری نیز بە قتل چند پرستار و کادر درمان اشارە شدە بود. واضح است کە تعداد کارگران و مزد و حقوق بگیرانی کە طی ١٢ روز گذشتە در هنگام کار کشتە شدەاند خیلی بیشتر است و آمار همە ی آنها را منتشر نمی کنند. می بینم کە نە محل های کار هیچ کدام بە دستگاە سرکوب ربطی داشتە و نە کشتە شدگان ماموران دستگاە سرکوب بودەاند.

رسانە های پر مخاطب فارسی زبان از آنجا کە عموما در این جنگ روایت کشورهای متجاوز را پخش و تبلیغ و ترویج می کنند، کمتر اخبار مربوط بە مناطق غیر نظامی را پخش می کنند و همە ی حملات را بعنوان حملە بە نهادهای امنیتی  بخورد مردم می دهند.  

گاهی اوقات نیز کە خبری از بمباران های مناطق غیر نظامی را پخش می کنند، علت حملات را بە همسایگی یک نهاد امنیتی همجوار نسبت می دهند تا مهاجمان مدعی نقطە زنی را زیر سوال نبرند. 

یعنی آن کسانی کە در بمبارانها در خانە ها و محل های کارشان کشتە و زخمی می شوند و بی خانمان و آوارە می شوند، در این جنگ نیز مانند همە ی جنگها اکثرشان مردمی هستند کە نە نقشی در وقوع جنگها دارند و نە مدافع جنگ هستند. سربازان و افسرانی نیز کە در جنگ ها و این جنگ کشتە می شوند، اکثریت شان دلخوشی از جنگ ندارند و بە حکم انجام وظیفە است کە در جنگ شرکت دارند. بنا بر این اکثریت کشتە شدگان در جنگ از کارگر گرفتە تا ماموران امداد و آتش نشانی و سربازان قربانیان جنگ هایی هستند کە قدرتمندان بر افروختەاند. وقتی کە جنگ هم تمام می شود خانوادەها و بستگان کشتە شدگان و زخمی ها و معلولین هستند کە باید پیامدها و اثرات جنگها را تحمل و با آن کنار بیایند.

این  دە کارگر در شیفت شب همان روزی زیر بمباران متجاوزان بە فجیعترین شکل ممکن کشتە و چند تکە شدند، کە گروهی از سلطنت طلبان در یکی از شهرهای اروپایی با تقلید از سلام حزب نازی از ترامپ و ناتانیاهو بخاطر بمباران مردم ایران تشکر می کردند. 

شهرها حالت دژ نظامی بخود گرفتە و از زمین و آسمان گلولە و بمب بر سر مردم می بارد، کارگران را دستە دستە بخاطر رکود وبمباران شهرک های صنعتی  و بستە شدن دروازە های کارخانها از کار اخراج می کنند و با غم و دغدغە  نان بە حال خود رها می کنند. در خیلی از واحدهای تولیدی و خدماتی نیز دستمزد کارگران را بە بهانە وضعیت جنگی پرداخت نمی کنند. دولت نیز نە بە اکثر کارگران بیکار شدە پولی بابت بیمە بیکاری نمی پردازد و نە قادر است برای خیل عظیم بیکاران کار ایجاد کند. وضعیت بقیە مزد و حقوق بگیران کم و بیش مشابە است. 

بعد از پایان جنگ نیز پولی برای بازسازی باقی نماندە کە باعث اشتغال شود. در واقع کارگران  و مردمانی کە مجبورند زیر بمب و موشک کار کنند، قربانیان و بازندگان اصلی جنگ در زمان جنگ و بعد از آن هستند. بهمین دلیل است کە آنها از جنگ نفرت دارند و با جنگ طلبان همراە نمی شوند و عموما جز مهمترین مخالفان جنگ و تجاوز هستند