این روزها خبر های ضد و نقیضی در مورد تلاش رهبران امریکا و اسرائیل برای مشارکت نیروهای کرد در جنگ امریکا و اسرائیل مطرح است و مقالات متعددی از زوایای مختلف راجع بە آن نوشتە می شود کە پایە خیلی هایشان براساس حدس و گمان است و نا مستند و بعضا گمراە کنندە و تحریک آمیز هستند.

بعضا ذرە بین دست گرفتەاند و دنبال حرف و حدیثی می گردند بل کە نشان دهند، مردم و احزاب کرد، دنبال تجزیە کردستان از ایران هستند و رهبران احزاب کرد گویا بە دام نقشە اسرائیل و امریکا برای تجزیە هستند و بە بهانە آن سعی می کنند نسبت بە کردها نفرت پراکنی و سیاهی نمایی نمودە و مردم را علیە آنها بشورانند. تردیدی نیست کە سر نخ اینگونە نفرت پراکنی ها در دست رژیم است کە تلاش می کند برای جلوگیری از اتحاد و بر هم زدن همراهی هایی کە بین مردم بوجود آمدە با تحریک حس ناسیونالیستی مردم میان آنان تفرقە بیندازد و از شکل گیری اتحادی میان نیروهای دمکراتیک  علیە سیستم دیکتاتوری حاکم بر کشور کە آن را بە زیان خود می داند جلوگیری نماید.

با وجود تکذیب چنین شایعات و اتهاماتی توسط اکثریت احزاب کرد و همچنین  سایر جریانات ملی  و قومی ، اما جریانات تمرکز گرای دست راستی و افراطی کە نفع خود را در دیکتاتوری می بینند، دست بردار نیستند و تلاش می کنند بە بهانە مخالفت با تجزیە طلبی طرفداران فدرالیسم را سرکوب نمایند.    

بحث این نیست کە هیچ جریان تجزیە طلبی در میان کردها، آذری ها، بلوچها  و دیگر ملیتها و اقوام ساکن در جغرافیای امروز ایران وجود ندارد، صحبت بر سر اغراقی است کە با نیات بد در این ارتباط صورت می گیرد.

بلە جریاناتی هم هستند کە در اثر تبعیض، فشار، استبداد و سرکوب و محرومیت های مضاعف و غیر قابل کتمانی تجزیە طلب شدەاند اما در هیچ یک از مناطق و زادگاە هایشان این جریانات  دراکثریت نیستند و بیشتر مردم  خواهان ایجاد نوعی فدرالیسم کە باعث شناسایی حق و حقوق شان بشود، یا خود مختاری محلی هستند. آن عدەای هم کە اینک از خود مختاری محلی بە تجزیە طلبی رسیدەاند، بعید می دانم اگر حکومت های مرکزی با درخواستهای بە حق آنها برای خود مختاری یا فدرالیسم  موافقت می کردند، کارشان بە تجزیە طلبی می کشید. هم اکنون نیز اگر سیستم فدرال در ایران برقرار بشود، خیلی از طرفداران تجزیە از فدرالیسم  حمایت خواهند کرد. فدرالیسم آن گونە کە جریانات افراطی و ناسیونالیستی سعی می کنند از آن تابو و لولو بسازند و پذیرش آن را باعث تجزیە کشور عنوان کنند، در کشور کثیر الملە ای مانند ایران می تواند بە تحکیم دمکراتیک همبستگی ملی ملیتها و اقوام کمک کند و مانع از تجزیە کشور و سئواستفادە قدرتهای خارجی سلطە جو گردد. تجزیە زمانی پیش می آید کە حکومتها از پذیرش درخواست فدرالیسم و مهیا کردن امکان مشارکت دمکراتیک ملیتها و اقوام طفرە بروند و فشار و سرکوب باعث بشود کە آنها ناچار بشوند دست کمک بسوی کشورهای خارجی دراز کنند. جمهوری اسلامی در شرایطی تلاش می کند احزاب کرد را متهم بە همکاری با کشورهای خارجی کند، کە خودش در تعداد زیادی از کشورهای منطقە دستجات خاص خود را بوجود آوردە و آشکار و پنهان بە آنها کمک مالی و تسلیحاتی می کند. رضا پهلوی و جماعت سلطنت طلب نیز در حالی کردها را متهم بە وابستگی می کنند، کە خودشان دربست وابستگی بە دولت بدنام اسرائیل را پذیرفتەاند و در جهت منافع دولت اسرائیل حرکت می کنند

خواست فدرالیسم یک مطالبە بە حق، معقول و دمکراتیک است کە از تمرکز قدرت، دیکتاتوری جلوگیری کردە و تبعیضات و محرومیت ها را می تواند کاهش و از بین ببرد و زمینە  ایجاد دمکراسی  و عدالت را تقویت کند.

سیستم فدرالیسم دەها سال است کە در کشورهای زیادی برقرار شدە است و باعث تجزیە هیچ کشوری نشدە است. در تعدادی از کشورهای دمکراتیک گرایشات جدایی طلبانە نیز بە رسمیت شناختە شدە است، تقاضاهای جدایی طلبانە بدون اعمال خشونت بە رای گذاشتە شدە و این حق برای جدایی خواهان از طریق مراجعە بە آرا محفوظ است. اما در اکثر کشورهای فدرالیستی کە جدایی  بە رای گذاشتە شدە، اکثریت مردم بە جدایی رای ندادەاند. موارد نادری هم مانند چکسلواکی وجود داشتە کە بطور مسالمت آمیز جدایی را پذیرفتەاند. در کشورهایی مانند یوگسلاوی،اگر فدرالیسم  بعد از دەها سال بە تجزیە منجر شدە است بواسطە جنگ و مداخلە کشورهای خارجی و با مقاصد دیگری این امر اتفاق افتادە است.

تمایلات خود مختاری خواهانە در ایران هموارە وجود داشتە است، بعد از فروپاشی مناسبات ایلاتی و ارباب و رعیتی این تمایلات شدت گرفتە است. تاسیس جمهوری خود مختار گیلان، تشکیل فرقە دمکرات آذربایجان و جمهوری مهاباد کە ناسیونالیست های مرکز گرا سعی در وابستە نشان دادن آنها دارند و همگی بە این بهانە سرکوب شدەاند و رهبران شان را بە قتل رساندەاند، از وجود داشتن این تمایل و تشدید آن در سالهای بعد از انقلاب حکایت می کنند.

سرکوب های خونین فرقە های دمکرات در آذربایجان و کردستان در نیمە دهە بیست، نە تنها بە این تمایلات پایان نداد، بلکە آنرا تقویت و روشن کرد با سرکوب نمی شود چنین مطالباتی را کە از حمایت مردم در مناطق ملی برخوردار است نادیدە گرفت. بنا بر این پذیرش فدرالیسم راهی است کە هم همبستگی ملی در کشور را تقویت و تضمین می کند، هم  مانع از سئواستفادە قدرتهای خارجی از چنین نارضایتی ها می و امکان استقرار یک نظام دمکراتیک  و عادلانە مبتنی بر فدرالیسم  را تقویت می کند. فدرالیسم پدیدە ناشناختە و غریبی برای میلیونها ایرانی کە در کشورهای مانند آلمان، اطریش، بلژیک، کاناد، امریکا، اسپانیا، زندگی می کنند نیست. مدافعان فدرالیسم در ایران نیز چیزی شبیە آن را می خواهند. بنا بر این با این همە تجربە موفق در دنیا،  نگرانی از بابت استقرار فدرالیسم  درایران بی معنی است.