اولین خاطره‌ی رفاقت من با پرویز هم در این لحظات بود که ثبت شد. زمانی که، من در زندان بودم و از طریق تلویزیون، پایانی دل خواسته‌ از بازی ایران – اسرائیل در سال‌های بیشترین کشتار و آواره‌کردن فلسطینی‌ها توسط نظامیان اسرائیل را به انتظار نشسته بودم و پرویز در استادیوم، با دلی پیش جانباختگان و ما زندانیان، پا به پشت توپ همه زمین ملی را می‌دوید! در زمانی که، من و او هنوز هم همدیگر را ندیده بودیم، اما هر دو تایمان به یک جنبش تعلق داشتیم و متعلق به آن هم ماندیم.

حزب چپ ایران، با اندوهی عمیق، درگذشت رفیق پرویز قلیچ‌ خانی را به نجمه موسوی‌پیمبری یار و همراه او و به دو دختر عزیزش هاله و الدوز، به یاران و نزدیکانش، به مردم ایران، به جامعه ورزشی کشور، به همراهان راه آزادی و عدالت و به همه کسانی که از موضع چپ علیه استبداد و برای آزادی و سوسیالیسم مبارزه می کنند، تسلیت می‌گوید.

چشم‌انداز مذاکرات ایران و آمریکا در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. درحالی که فشارهای اقتصادی و فرسایش نظامی هر دو طرف را به سمت میز مذاکره کشانده است، نیروهای قدرتمندی در منطقه و داخل آمریکا برای جلوگیری از حصول توافق - به‌ویژه توافقی که در آن هر دو طرف احساس پیروزی کنند - در تلاش هستند

قلیچ‌ خانی در زمین فوتبال، نماد قدرت عمل و جسارت بود. درخشش او در تیم ملی و بازی‌های او در  باشگاه‌‌های بزرگ، هنوز هم در حافظه‌ی جمعی فوتبال ایران زنده است، اما قهرمانی او منحصر به زمین فوتبال نبود، بعد از فوتبال، از آن‌جا آغاز شد که به ذلت تن نداد و دست‌بوس قدرت نشد، برعکس، در کنار مردم ایستاد. استقلال عمل خود را حفظ کرد؛ هم به رژیم پهلوی نه گفت، هم به جمهوری اسلامی‌ تن نداد و مبارزه با استبداد دینی را برگزید و نهایتا چهار دهه رنج تبعید را بر خود هموار ساخت؛

کنفرانس‌های بین المللی زمانی موفق هستند که بتوانند بر پایه تنش زدائی بین دولت‌ها و بر پایه‌ی تفاهم‌ها و توافق‌هائی که صورت گرفته، برگزارشده و نتایج این توافق‌ها را به عنوان سندی مشترک رسمیت بخشند. چنین کنفرانس‌هائی محل حل اختلاف و درگیری نیستند و نهایتا به جای حل مشکلات به صف‌بندی‌های خصمانه منجر خواهند شد. فضای متشنج بین‌المللی کنونی، جنگ‌ها و تنش‌های متعدد، امکان تفاهم و توافق بر سر راهبردهای دراز مدت را بیش از پیش کاهش داده‌اند.

اهداف ما از برگزاری این گردهمایی عبارتند از: محکوم کردن حضور نمایندگان جمهوری اسلامی ایران در این کنفرانس ؛ تأکید مجدد بر اعلان همبستگی خود با کارگران ایران و با همه کسانی که مورد استثمار و ستم قرار گرفته‌اند،  علیه سرکوب رژیم مبارزه می‌کنند و خشونت جنگ را متحمل می شوند.

رژیم اسلامی تلاش می‌کند با استفاده ابزاری از زنان، خشونت را زیبا جلوه دهد؛ گویی مرگ می‌تواند «افتخار» باشد و نابودی «شهادت» نام بگیرد. اما شهادت، پایان یک  زندگی است. خاموش شدن آرزوها، عشق‌ها و آینده‌ها. هیچ حکومتی حق ندارد جوانان را با تصاویر احساسی و تبلیغات رنگارنگیکه هرگز محقق نشدند ، جوانان را  به سوی مرگ سوق دهد.

مراسم سیصد و دومین سالگرد تولد او امسال تحت تأثیر شدید بحران‌های اقتصادی، گرانی، ناامیدی و فضای امنیتی حاکم بر منطقه قرار گرفت. به باور فعالان محلی، پیامدهای حوادث و بازداشت‌های دی‌ماه گذشته در ترکمن‌صحرا همچنان بر زندگی روزمره مردم سایه افکنده و انگیزه برپایی تجمع‌های مردمی را سلب کرده است.در این میان، برنامه‌های رسمی و حکومتی نیز رونق سال‌های گذشته را نداشت و بزرگداشت این ادیب بزرگ تنها به چند محفل مختصر و محدود توسط برخی انجمن‌های فرهنگی خلاصه شد.

جنگ و فضای امنیتی نه‌تنها مشکلات بنیادین زنان را حل نمی‌کنند، بلکه اغلب آن‌ها را به حاشیه رانده و تشدید می‌کنند. در شرایط بحرانی و جنگی، زنان معمولاً به «قربانیان مضاعف» تبدیل می‌شوند؛ از یک‌سو در معرض خشونت مستقیم ناشی از جنگ، ناامنی و فروپاشی اجتماعی قرار می‌گیرند و از سوی دیگر، مطالبات و حقوقشان زیر سایه اولویت‌های امنیتی، نظامی و سیاسی نادیده گرفته می‌شود.